و هميشه مقدارى جلوتر از ديوار مى نشستند ، هيچگاه نگذاشتند كه با ايشان نماز جماعت خوانده شود و ايشان به شخص ديگرى اقتدا مى كردند . " گاهى براى دو سه نفر هم درس مى گفت و هر كس در هر لباس و هر سنّى خدمتش مى رسيد مى توانست از محضرش استفاده كند . بذر تواضعى كه آيت اللّه قاضى در بين شاگردان كاشت در وجود آيت اللّه بهجت هم بارور شده است . پسر ايشان آقا على بهجت ميفرمايد : « ايشان حاضر نمى شد اسمشان در يك هفته نامه يا ماهنامه و يا در يك روستا ثبت شود . اگر مى خواست دركتابى چيزى از استاد ايشان و به نقل از ايشان بنويسند ، شرطشان اين بود كه نامى از ايشان برده نشود حتى راضى نميشد نامش را روى رساله اش بنويسند . رساله‌بار بدون اسم آيت اللّه بهجت چاپ شد و وقتى رساله بدون اسم مى آمد معلوم مى شد مال ايشان است . » اين دو شاگرد تربيت يافته ى عارف متواضعى هستند كه وقتى اسمش پيش آيت اللّه بهجت مى آيد اشك در چشمانش حلقه مى زند و ميگويد : « چه كنم كه قلمى آنقدر قدرتمند نيست تا بتواند هر چه را در مورد قاضى بوده بنويسد . » ب ) خوشرويى با ديگران : يكى از مرحمت هاى خداوند رحمن به پيامبر گرامى اسلام مهربانى و نرم خويى است « به مرحمت خدا بود كه با خلق مهربان گشتى و اگر تندخو و سخت دل بودى از اطرافت متفرق ميشدند . » پس مهربانى و خوشرويى يكى از اسباب جذب مردم ، براى پذيرش و گسترش معارف اسلامى مى باشد علماء و عرفا چون نشر دهنده ى سيره ى پيامبر گرامى اسلام مى باشند . بايد خودشان اخلاق پيامبرگونه داشته باشند . انسان يك موجود عاطفى بوده و فطرتاً دوستدار خوش اخلاقى و مهربانى است . اگر كسى با چهره ى خوش با او رفتار كند پاسخ نيازِ فطرت او را داده . آيت اللّه قاضى هميشه درصَدَدِ پاسخ اين نياز ديگران بوده . حضرت امير ( عليه السلام ) مى فرمايد : شادى مومن در چهره ى اوست ، قدرتش در دين اوست و اندوهش در دل اوست . » آقاى قاضى به زيبايى هر چه تمام ، آينيه اى براى اين حديث است . « از قول سيّد احمد كربلايى نقل مى كنند كه گفته است : يك بار كه با آيت اللّه قاضى در مسجد سهله بودم بعد از نماز واجب مرا تنها گذاشته ، رفتند به مقام منسوب به حضرت حجت ( عج ) . شب زمستانى سردى بود ، آن شب ايشان را تا طلوع فجر زير نظر داشتم و مشاهده كردم كه هرگز از گريه و دعا دست نكشيدند . هنگام صبح كه براى صبحانه نشستيم